'Bullshit'. De forse Antilliaanse man die op een tuinhekje in de Meijhorst hangt, laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Hier, bij de maisonettes, voert de gemeente Nijmegen samen met politie en woningbouwcorporaties al enige tijd een restrictief toelatingsbeleid. Een woning krijg je alleen met een baan en een schoon strafblad, daar komt het ongeveer op neer. De buurt stond en staat (desondanks) bekend als een probleemwijk.
Een wijk ook met veel allochtonen, waarbij niet per se is gezegd dat zij zorgen voor de overlast. Het is in ieder geval geen exclusief allochtoon probleem. "Het heeft helemaal niets te maken met zwart of wit", meent de veertigjarige Antilliaan.
"Het gaat gewoon allemaal om geld. Als je zwart of wit bent en je hebt weinig inkomen, dan ben je aangewezen op bepaalde wijken met goedkope huurhuizen. Ik wil misschien best wel in de Weezenhof wonen, maar kan dat helemaal niet betalen. En dat geldt ook voor veel witte Nijmegenaren."
Het mag duidelijk zijn, de man in de Meijhorst ziet weinig in het spreidingsbeleid dat B en W aankondigden. Ook elders in de stad heeft men bedenkingen.
Een Nederlandse veertiger in de speeltuin op het Pieter Postplein in Heseveld heeft ook zo z'n kanttekeningen. Zeker de helft van de omliggende woningen is voorzien van de kenmerkende schotelantennes, hij schat de verhouding tussen allochtonen en autochtonen ook op 'fifty-fifty'.
"Maar dan heb ik het over het aantal huishoudens. Als je het aantal mensen gaat tellen, is dit waarschijnlijk wel een zogenaamd zwarte wijk."
"In het algemeen gaat het goed samen. Soms gaat het verkeerd. Een straat verderop werd laatst een huis beklad met de tekst 'Kut-Marokkanen rot op'. Maar dat is een uitzondering . Natuurlijk zitten er verkeerde mensen tussen in deze wijk. Maar dat geldt zowel voor allochtonen als voor autochtonen." Inderdaad, de roemruchte Tokkies waren ook zo Nederlands als wat.
Een traditioneel geklede Marokkaanse moeder op het Pieter Postplein is geen tegenstander van wat meer spreiding. "Het is niet goed dat alle Turken en Marokkanen bij elkaar wonen. Je kunt ze beter een beetje verdelen", meldt ze in perfect Nederlands.
Toch kijkt ze even bedenkelijk als haar wordt verteld dat het misschien ook wel inhoudt dat zijzelf bijvoorbeeld alleen nog in aanmerking komt voor de spierwitte Waalsprong of Weezenhof. "Oh, dan weet ik het eigenlijk niet."
In de Weezenhof zijn twee blanke Nederlandse en middelbare vrouwen heel duidelijk. In een van de meest ontkleurde wijken van Nijmegen klinkt het stellig: "Zo'n beleid is goed voor de stad." Maar luttele seconden later slaat de realiteitszin toe. "Je kunt moeilijk op grond van ras en land van herkomst woningen gaan toewijzen. En het blijft een zaak van inkomen. In de meeste witte wijken zijn de huizen gewoon te duur voor mensen met een minimum-inkomen. En helaas zijn het verhoudingsgewijs nu eenmaal vaak allochtone mensen die geen werk hebben. "
